Upadki pozostają nie tylko poważnym, ale także narastającym wyzwaniem dla zdrowia publicznego w starzejących się społeczeństwach – przypomina dr Fuzhong Li z Oregon Research Institute, autor opracowania, które ukazało się na łamach „Journal of Sport and Health Science”.

Naukowiec przeprowadził przegląd podsumowujący ponad trzy dekady badań, aby sprawdzić, na ile tai chi może zmniejszać liczbę upadków i poprawiać sprawność ruchową u osób starszych. Wyniki najważniejszych badań i metaanaliz wskazują, że tai chi jest bezpieczną, niedrogą i przydatną klinicznie formą interwencji. 

Ekspert podkreśla jednocześnie, że tai chi nierzadko uwzględnia się już w zaleceniach dotyczących zdrowia publicznego i praktyki klinicznej, m.in. w wytycznych dotyczących zapobiegania upadkom czy w zestawieniach interwencji opartych na dowodach naukowych.

Jednak sztuka ta nadal pozostaje słabo powiązana z codzienną praktyką kliniczną. Ekspert proponuje więc mający zmienić to plan oparty na trzech filarach. 

Pierwszy z nich zakłada włączenie tai chi do rutynowej opieki klinicznej, począwszy od systematycznej oceny ryzyka upadków i kierowania pacjentów, po organizację odpowiednich programów i przekazywanie lekarzom informacji o efektach. 

Drugi, proponowany przez badacza filar koncentruje się na badaniach z udziałem technologii cyfrowych, w tym platform telemedycznych czy czujników noszonych na ciele.

Takie projekty miałyby zwiększyć dostępność badań nad tai chi dla osób mających problemy z transportem, ograniczoną sprawność ruchową czy inne utrudnienia. 

Trzeci filar wprowadza współpracę ludzkiej wiedzy i doświadczenia ze sztuczną inteligencją. 

Potencjalne zastosowania miałyby obejmować ocenę ryzyka upadków, wspomaganie decyzji o kierowaniu pacjentów do odpowiednich programów, personalizację ćwiczeń, monitorowanie jakości ruchu i regularności treningów, a także przekazywanie wyników lekarzom.

Badacz podkreśla, że tai chi szczególnie dobrze nadaje się do takiego wykorzystania, ponieważ łączy elementy fizyczne, sensomotoryczne i poznawcze w uporządkowanym, powtarzalnym systemie ruchowym.

Dodaje jednak, że zaproponowany przez niego system mógłby posłużyć jako szerszy model wdrażania także innych, zbadanych naukowo form aktywności fizycznej do systemu opieki zdrowotnej. Mogłoby to dotyczyć zwłaszcza pomocy przy przewlekłych schorzeniach związanych ze starzeniem się.

Marek Matacz (PAP)

mat/ agt/