O. prof. Leon Dyczewski, jako nauczyciel akademicki znany był z życzliwości, skromności i dobroci, dla wielu był mistrzem. Zmarł we wtorek, w Łodzi – poinformowała Katarzyna Bojko z biura prasowego KUL.

O. Dyczewski urodził się 28 października 1936 w Małopolu. Święcenia kapłańskie przyjął w 1962 roku. Rok później rozpoczął studia z filozofii społecznej i socjologii na KUL.

Był wykładowcą w Wyższym Seminarium Ojców Franciszkanów w Łodzi, a w roku 1969 rozpoczął pracę na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim, najpierw w Międzywydziałowym Zakładzie Badań nad Kulturą Chrześcijańską, następnie (od 1971 r.) w Katedrze Socjologii Chrześcijańskiej. W latach 1984-2008 kierował Katedrą Socjologii Kultury, a od 2008 do przejścia na emeryturę w roku 2013 Katedrą Kultury Medialnej.

Jego zainteresowania badawcze dotyczyły socjologii kultury, teorii i środków komunikowania społecznego, socjologii rodziny, antropologii społecznej, public relations, wielokulturowości, kultury regionalnej w procesach jednoczenia się Europy i globalizacji. Opublikował kilkaset prac oraz artykułów naukowych i publicystycznych na temat kultury, religijności, rodziny, komunikacji społecznej i mediów, filozofii i polityki społecznej.

W latach 1990-93 pełnił funkcję prodziekana Wydziału Nauk Społecznych KUL. Był dyrektorem Podyplomowego Studium Komunikowania Społecznego i Dziennikarstwa KUL, organizatorem nowego kierunku studiów - dziennikarstwo i komunikacja społeczna na tej uczelni, które prowadzone są od 2007 r. Jako wykładowca kształcący przyszłych dziennikarzy, spisał dla nich 10 przykazań właściwego stosunku do mediów, w których zwracał uwagę m.in. na zachowanie niezależności, unikanie epatowania przemocą, sensacją, na konieczność zachowania dystansu i krytycznej postawy.

O. Dyczewski należał do wielu organizacji i stowarzyszeń naukowych, m.in. do Polskiego Towarzystwa Socjologicznego, Polskiego Towarzystwa Gerontologicznego (był jednym z założycieli), Polskiego Towarzystwa Polityki Społecznej, European Association for Catholic Adult Education (przez kilka kadencji był członkiem Prezydium). Zasiadał w komisjach Episkopatu Polski - do spraw środków społecznego przekazu, do spraw trzeźwości oraz do spraw kultury, a także w Komitecie Nauk o Pracy i Polityki Społecznej PAN (4 kadencja) oraz Komitecie Socjologii PAN. Był ekspertem Państwowej Komisji Akredytacyjnej dla kierunku socjologia. Udzielał się w Zespole Doradców Ministra Pracy i Polityki Socjalnej (1992 r.), Radzie Polityki Społecznej przy Urzędzie Prezydenta RP Lecha Wałęsy (1993-95).

Otrzymał liczne nagrody i odznaczenia m.in. Medal za Zasługi w Walce o Niepodległość i Prawa Człowieka 13.XII.1981, Medal Komisji Edukacji Narodowej, Srebrny Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis", Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski.

PAP - Nauka w Polsce

ren/ mki/