Organizmy z rodzaju Dickinsonia miały talerzowaty, nieco wydłużony kształt. Żyły pod koniec prekambru, ok. 550 mln lat temu, w oceanicznym mule, osiągając do ok. metra długości. Rodzaj Dickinsonia znany jest wyłącznie z odcisków ciał w mulistym podłożu.

Dickinsonia należą do tajemniczej tzw. fauny ediakarańskiej, która wymarła setki mln lat temu. Naukowcy od wielu dekad głowili się nad tym, jak zaklasyfikować te organizmy o niespotykanych kształtach i skomplikowanych symetriach. Nowe badania, w tym odkrycie cząsteczek cholesterolu w skamieniałości Dickinsonia - sugerują, że mamy jednak do czynienia ze zwierzętami.

Z kolei najnowsze badania, prowadzone pod kierunkiem Scotta Evansa z University of California – Riverside (USA), dowodzą, że te wczesne zwierzęta potrafiły przemieszczać się o własnych siłach. Dotąd sądzono, że być może wędrowały wraz z prądami morskimi.

"Po raz pierwszy z zapisu kopalnego potrafimy wyczytać, że zwierzę poruszało się samo, żeby dotrzeć do pożywienia" - opisuje Evans. Skamieniałości Dickinsonia odkryto w latach 40. XX w. Od tego czasu nie ustawała debata, czy potrafiły one poruszać się samodzielnie.

Zespół poszukiwał dowodów na poruszanie się, badając ponad 1300 skamieniałości Dickinsonia. Szczegółowe analizy doprowadziły naukowców do wniosku, że przedstawiciele tego rodzaju poruszali się podobnie jak robaki, kurcząc i rozkurczając ciało.

Naukowcy przyjęli, że gdyby te zwierzęta nie poruszały się samodzielnie, to fale lub sztorm kierowałyby całe stado w tym samym kierunku. Badania paleontologiczne nie potwierdzały jednak tego. "W przypadku wielu skamieniałości z tej samej grupy można zaobserwować, że ruch nie był skoordynowany i zupełnie niezgodny z prądami morskimi" - wyjaśnia Evans.

Więcej: https://news.ucr.edu/articles/2019/06/19/slime-travelers (PAP)

krx/ zan/