Brytyjsko - kanadyjski zespół naukowców z Oxfordu i University of British Columbia wykazał, że witamina D może zapobiegać stwardnieniu rozsianemu ponieważ ułatwia kontrole nad genem zwiększającym ryzyko stwardnienia rozsianego (DRB1*1501). Gen ten jest ulokowany na chromosomie 6 - witamina D aktywuje białko, które przyczepia się do chromosomu w okolicy geny i zmienia jego działanie. Przypuszczalnie gen wpływa na działanie układu odpornościowego, zwłaszcza grasicy.

Zdaniem autorów badań, suplementy witaminy D przyjmowane w czasie ciąży i w dzieciństwie (przed piątym rokiem życia) mogą zapobiegać chorobie. Podobne działanie ma światło słoneczne, pod wpływem którego w skórze powstaje aktywna postać witaminy D - wcześniej wykazano, że na obszarach gdzie jest niewiele światła słonecznego, częściej występuje stwardnienie rozsiane. W podawaniu witaminy D trzeba jednak zachować umiar - zbyt duże dawki mogą być trujące

Stwardnienie rozsiane (SM) jest poważną chorobą uszkadzającą centralny układ nerwowy - mózg i rdzeń. Zalicza się ją do chorób autoagresywnych, czyli spowodowanych błędnym atakiem komórek odporności na tkanki własnego organizmu. W przypadku SM atakowany jest element tkanki nerwowej - tzw. mielina, która tworzy osłonki wokół włókien nerwowych. Ze względu na pełnioną rolę mielinę można porównać do izolatora, który zwiększa tempo przewodzenia impulsów nerwowych.

Zniszczenie osłonki mielinowej prowadzi do zaburzeń w przekazywaniu sygnałów między neuronami i wystąpienia takich objawów, jak słabnięcie i drętwienie mięśni kończyn, zaburzenia koordynacji ruchowej, widzenia i mowy. Choroba dotyka najczęściej osoby młode, ok. 30. roku życia. Zwykle przebiega rzutami - objawy zaostrzają się, a potem częściowo ustępują. Możliwe, że do zaostrzeń prowadzą niewłaściwe reakcje układu odpornościowego na infekcje bakteryjne lub wirusowe. PMW

PAP - Nauka w Polsce

agt/bsz