Prof. Tadeusz Kotarbiński urodził się 31 marca 1886 roku w Warszawie. Studiował filozofię na uniwersytecie we Lwowie.

Był profesorem Uniwersytetu Warszawskiego, rektorem Uniwersytetu Łódzkiego w latach 1945-1949. W latach 1957-1962 kierował Polską Akademią Nauk. Zmarł 3 października 1981 roku.

Był autorem licznych publikacji naukowych. Napisał m.in. "Elementy teorii poznania, logiki formalnej i metodologii nauk (1929), "Traktat o dobrej robocie" (1955), "Sprawność i błąd" (1956), "Wykłady z dziejów logiki" (1957) i "Medytacje o życiu godziwym" (1966).

Kotarbiński znany jest przede wszystkim jako twórca etyki niezależnej, reizmu i współtwórca prakseologii - sztuki skutecznego działania. 

Pragnął stworzyć etykę autonomiczną - nie powinno być - jego zdaniem - etyki marksistowskiej ani chrześcijańskiej, tak jak nie ma np. fizyki chrześcijańskiej czy marksistowskiej.

Kotarbiński wprowadził także pojęcie reizmu, czyli konkretyzmu, zaprzeczając istnieniu przedmiotów idealnych. Nie ma więc pojęcia sprawiedliwość, ale jest człowiek sprawiedliwy. 

Wprowadził w etyce pojęcie "opiekuna spolegliwego", czyli człowieka prawego, na którym "można polegać". "Opiekun wtedy jest spolegliwy, kiedy można słusznie zaufać jego opiece, że nie zawiedzie, że zrobi wszystko, co do niego należy, że dotrzyma placu w niebezpieczeństwie i w ogóle będzie pewnym oparciem w trudnych okolicznościach" - pisał Kotarbiński.

PAP - Nauka w Polsce, Bogusława Szumiec

krx