Boone pobierała próbki powietrza z gleby na 18 użytkach zielonych w Ooijpolder w pobliżu Nijmegen. Tereny różniły się sposobem gospodarowania – od intensywnego rolnictwa z większym wykorzystaniem nawozów sztucznych po gospodarowanie ekstensywne. Zebrane substancje lotne były następnie analizowane w laboratorium.

Badaczka zidentyfikowała 75 związków odpowiadających za zapach gleby. W przypadku 16 z nich stężenie wyraźnie wiązało się ze sposobem użytkowania gruntów. Dziewięć występowało w większej ilości wraz z przechodzeniem na bardziej ekstensywne gospodarowanie, a siedem – w mniejszej. Szczególnie wrażliwe na zmiany okazały się aldehydy, w dużej mierze wytwarzane przez grzyby.

Analiza zapachu pozwalała uzyskać informacje o składzie mikroorganizmów w glebie – m.in. o tym, jakie grzyby i bakterie są w niej obecne, w jakiej liczbie oraz jaka jest ich aktywność. W innym badaniu Boone stwierdziła również, że ekstensywnie użytkowane użytki zielone miały charakterystyczną społeczność grzybów, zawierały więcej węgla, większa też była aktywność biologiczna gleby.

Zdaniem badaczki wyniki przybliżają możliwość skonstruowania „elektronicznego nosa”, który pozwalałby rolnikom monitorować życie mikrobiologiczne gleby bez konieczności regularnego wykonywania bardziej skomplikowanych analiz DNA. Takie urządzenie jeszcze nie istnieje. Boone podkreśla jednak, że analiza substancji zapachowych ma potencjał jako prostsza metoda śledzenia zmian zachodzących w glebie, np. po ograniczeniu nawozów sztucznych, zwiększeniu wykorzystania nawozów organicznych czy zwiększeniu różnorodności roślin. (PAP)

pmk/ agt/