Stacja badawcza InLife PAN w Popielnie wraz z sąsiadującym obszarem leśnym jest unikatowym w skali Europy miejscem bytowania konika polskiego. Naukowcy określają konika cudem natury, gdyż przy krępej budowie i niskim wzroście jest niesamowicie wytrzymały.
W sobotę w Popielnie odbyły się pokazy ogierów hodowlanych konika polskiego, a także Ogólnopolski Czempionat Źrebiąt rasy konik polski pod matkami. Od ponad 70 lat w stacji badawczej InLife Instytutu Rozrodu Zwierząt i Badań Żywności PAN w Popielnie prowadzona jest rezerwatowa hodowla konika polskiego
Aleksandra Szymborska-Chodnicka ze stacji badawczej w Popielnie, która jest głównym hodowcą w placówce, powiedziała PAP, że jej głównym zadaniem - jeśli chodzi o hodowlę rezerwatową - jest obserwacja zwierząt i sprawdzanie ich rozwoju.
- Przekazujemy turystom, by tych wolnożyjących koni nie dokarmiali, zachowywali dystans, tak by pozostawały one w typie konika prymitywnego. Zwierzęta są bardzo wytrzymałe. Jedna z klaczy z hodowli rezerwatowej przeżyła 32 lata i urodziła 19 źrebiąt - podkreśliła. Dodała, że zimą przy trudnych warunkach atmosferycznych koniki z rezerwatu są dokarmiane; głównie z uwagi na ich bezpieczeństwa. Chodzi o to, by w poszukiwaniu pokarmu nie wchodziły na zamarznięte akweny- podkreśliła.
Historia konika polskiego w Popielnie ma swoje korzenie w pionierskich badaniach profesora Tadeusza Vetulaniego, który w 1936 r., chcąc udowodnić leśne pochodzenie rasy, założył pierwszy rezerwat hodowlany w Puszczy Białowieskiej.
Eksperyment przerwała II wojna światowa, a po śmierci profesora, by nie zaprzepaścić jego dorobku, podjęto decyzję o kontynuacji hodowli rezerwatowej. Dzięki staraniom profesora Witolda Pruskiego w 1955 r. stadnina w Popielnie została przejęta przez Polską Akademię Nauk, stając się naukową placówką PAN.
W tym samym roku na leśny obszar półwyspu wpuszczono pierwsze stado – ogiera Gordija i osiem klaczy przywiezionych z Białowieży, które dały początek trwającej do dziś hodowli. Rezerwat stopniowo powiększano, zapewniając konikom optymalne, zbliżone do naturalnych warunki bytowania. Przez ponad 70 lat populacja się rozwijała, a Popielno ugruntowało swoją pierwszoplanową, niekwestionowaną pozycję najważniejszego ośrodka, który nie tylko ocalił rodzimą rasę, ale stał się genetyczną rezerwą i źródłem materiału hodowlanego dla całej Polski.
Jak przekonują naukowcy, hodowla koników polskich nie sprawia trudności. Są bardzo wytrzymałe. Nie trzeba ich trzymać w stajni, dobrze znoszą nawet niskie temperatury, a także skąpe żywienie, gdzie podstawą są pasze objętościowe, latem pastwisko, a zimą siano.
Koniki nazywane są niekiedy nieprawidłowo tarpanami, dlatego, że są bezpośrednio rasą, która wywodzi się od tarpanów i są do nich bardzo podobne. Tarpany wyginęły w Europie ostatecznie pod koniec XIX wieku. Ostatnie, które były na terenach Polski, w okolicach Puszczy Białowieskiej, żyły jeszcze pod koniec XVIII wieku, zostały odłowione i umieszczone w specjalnym rezerwacie w Zwierzyńcu, należącym do hrabiów Zamoyskich na Roztoczu, i były tam przez 20 lat utrzymywane. W 1806 r. tarpany zostały z rezerwatu odłowione, rozdane okolicznym chłopom, którzy je skrzyżowali z swoimi prymitywnymi konikami. To m.in. od tych przodków wywodzi się zasadnicza grupa koników polskich. (PAP)
Wideo dostępne na: https://wideo.pap.pl/pap-media,101/popielno-najwazniejszym-osrodkiem-bytowania-konika-polskiego,95746 oraz: https://wideo.pap.pl/pap-media,101/popielno-najwazniejszym-osrodkiem-bytowania-konika-polskiego,95745
ali/ ugw/
Fundacja PAP zezwala na bezpłatny przedruk artykułów z Serwisu Nauka w Polsce pod warunkiem mailowego poinformowania nas raz w miesiącu o fakcie korzystania z serwisu oraz podania źródła artykułu. W portalach i serwisach internetowych prosimy o zamieszczenie podlinkowanego adresu: Źródło: naukawpolsce.pl, a w czasopismach adnotacji: Źródło: Serwis Nauka w Polsce - naukawpolsce.pl. Powyższe zezwolenie nie dotyczy: informacji z kategorii "Świat" oraz wszelkich fotografii i materiałów wideo.
