W nekrologu opublikowanym przez rektora i społeczność akademicką Politechniki Śląskiej napisano: „Odszedł wybitny uczony, zasłużony nauczyciel akademicki, człowiek wielkiej wiedzy, ogromnego doświadczenia, organizator nauki, wieloletni pracownik i Doktor Honoris Causa Politechniki Śląskiej, wychowawca wielu pokoleń studentów i doktorantów”.

„Dla świata nauki Pan Profesor byt wybitnym uczonym i niekwestionowanym autorytetem. Dla mnie był kimś znacznie więcej - był Mistrzem, który nie tylko wprowadził mnie w świat mechaniki i inżynierii, ale przede wszystkim uczył, jak być człowiekiem oddanym pasji i drugiemu człowiekowi” - czytamy we wpisie wiceministra nauki w portalu LinkedIn.

Prof. Gzik wspomniał, że właśnie prof. Świtoński zaszczepił w nim wiarę, iż „nauka ma sens tylko wtedy, gdy służy ludziom”.

Eugeniusz Świtoński urodził się 7 sierpnia 1940 r. w Drohiczynie. W 1963 r. ukończył Politechnikę Poznańską i w tym samym roku podjął pracę zawodową na Politechnice Śląskiej, z którą był związany przez cały okres swojej aktywności, realizując wszystkie szczeble kariery zawodowej oraz pełniąc liczne funkcje w strukturach organizacyjnych uczelni - czytamy na stronie PŚ.

W 1970 r. uzyskał stopień naukowy doktora, a w 1980 r. - doktora habilitowanego. Został mianowany na stanowisko profesora nadzwyczajnego w Katedrze Mechaniki Technicznej Politechniki Śląskiej w 1991 r. Tytuł naukowy profesora uzyskał w 1995 r., a w 1999 r. tytuł profesora zwyczajnego.

Od 1991 do 2013 r. kierował Katedrą Mechaniki Stosowanej, a następnie został dyrektorem Instytutu Mechaniki Teoretycznej i Stosowanej. Z jego inicjatywy powołano do życia na Politechnice Śląskiej Centrum Technologii Bezpieczeństwa i Obronności. W latach 2010-2013 profesor był dyrektorem Centrum. Doświadczenie zawodowe we współpracy z przemysłem obronnym zdobywał współpracując z Zakładami Mechanicznymi Bumar Łabędy oraz Ośrodkiem Badawczo-Rozwojowym Urządzeń Mechanicznych OBRUM w Gliwicach, pełniąc tam przez wiele lat funkcję Przewodniczącego Rady Naukowej oraz prowadząc kształcenie inżynierów na potrzeby przemysłu obronnego.

Staż naukowy w Wojskowej Akademii Technicznej w 1970 r. oraz późniejsza współpraca z prof. Janem Szmelterem stały się podstawą badań stosowania i rozwoju metod numerycznych w analizie stereomechanicznej konstrukcji maszynowych. Były to pierwsze próby zastosowania metody elementów skończonych w projektowaniu maszyn na Politechnice Śląskiej.

Badania prof. Świtońskiego dotyczyły zarówno zagadnień dynamicznych mechaniki ośrodków ciągłych i zastosowania metod numerycznych w analizie stereomechanicznej konstrukcji maszynowych, jak i biomechaniki oraz sprzętu medycznego. Wśród praktycznych zastosowań jego prac na szczególną uwagę zasługują nowatorskie badania dotyczące biomechanizmów, a szczególnie modelowania lokomocji i oceny stanu obciążenia narządów ruchu człowieka pod kątem eliminacji urazów. Zespół pod kierunkiem profesora współpracował z Centrum Rehabilitacji w Reptach Śląskich. Efektem prac było wiele patentów i wdrożeń przemysłowych.

Prof. Świtoński był także jednym z inicjatorów utworzenia w Politechnice Śląskiej Wydziału Inżynierii Biomedycznej, pierwszego takiego wydziału w Polsce.

Był promotorem ponad 200 prac dyplomowych, realizowanych również poza Politechniką Śląską, współpracując m.in. z Politechniką Rzeszowską, Akademią Górniczo-Hutniczą i Politechniką Lubelską. Wraz z zespołem był autorem podręczników akademickich i skryptów. Poza podręcznikami i monografiami napisał ponad 300 artykułów naukowych, z których duża liczba znalazła się w renomowanych czasopismach o zasięgu międzynarodowym. Wypromował także 14 doktorów nauk technicznych oraz liczne grono samodzielnych pracowników nauki w wielu polskich ośrodkach akademickich.

Był członkiem wielu gremiów naukowych pełniąc w nich również rolę kierowniczą, w tym Komitetu Mechaniki oraz Komitetu Budowy Maszyn Polskiej Akademii Nauk, sekcji komitetów naukowych i komisji PAN, rad naukowych wielu instytutów badawczych.

Prof. Eugeniusz Świtoński był znanym i cenionym nauczycielem akademickim. Za współpracę ze studentami, życzliwy i merytoryczny stosunek do młodych ludzi, został wyróżniony nagrodą „Złota Kreda”.

Otrzymał wiele nagród i wyróżnień indywidualnych i zespołowych przyznanych zarówno przez Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego, jak i Rektora Politechniki Śląskiej.

Uhonorowano Go także sześciokrotnie godnością doktora honoris causa: w 2007 r. na Politechnice Rzeszowskiej, następnie na Politechnice Śląskiej, Politechnice Lubelskiej, Akademii Górniczo-Hutniczej, Wojskowej Akademii Technicznej oraz Politechnice Opolskiej.

Został także odznaczony Medalem Komisji Edukacji Narodowej, Brązowym, Srebrnym i Złotym Krzyżem Zasługi oraz Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski.(PAP)

bar/