Uderzające skrzydłami setki razy na sekundę komary wydają charakterystyczny, cienki brzęk, typowy dla ich gatunku. Jest to odgłos na tyle zwracający uwagę i denerwujący, że, wydawałoby się, ewolucja powinna preferować ciszej latających krwiopijców, których trudniej pacnąć ogonem, łapą czy ręką. Jednak samiczki i samce komara nie bzykają na próżno.

Przenoszące malarię komary z gatunku Anopheles gambiae są bardzo zróżnicowane genetycznie - jest siedem podgatunków i wiele form chromosomowych. Aby zachować tę cenną dla przetrwania gatunku różnorodność, komary różniące się genetycznie nie powinny się krzyżować między sobą. Jak odkrył zespół Gabrielli Gibson z University of Greenwich w Medway, samice i samce o podobnych cechach potrafią dostrajać wydawane przez siebie dźwięki, tak, aby nie powstawał dysonans - jeśli im się to nie udaje, nici z potomstwa. Nie mogą się do siebie dostroić ani komary tej samej płci, ani różnych typów genetycznych.

Badanie życia seksualnego komarów może mieć ogromne znaczenie w zwalczaniu przenoszonej przez nie malarii, która zabija co roku do trzech milionów ludzi. PMW

PAP - Nauka w Polsce

kap