Wydawało się, że są inne niż głód powody, by zjadać partnera po akcie seksualnym. Sugerowano, że może chodzić o eliminację konkurentów albo też przykrą pomyłkę. Jedna z teorii zakładała, że kanibalizm ma związek z idealnym pokrywaniem zapotrzebowania na składniki pokarmowe - ciało osobnika tego samego gatunku ma taki sam skład - zawiera dokładnie to, czego potrzeba.

Naukowcy z uniwersytetu w Miami przeprowadzili badania na pająku z gatunku Hogna helluo, pospolitym na rolniczych terenach środkowego zachodu USA. Żyjące do dwóch lat pająki nie tworzą sieci, ale czekają w ukryciu na nieostrożne ofiary. Okazało się, że porównaniu z innymi rodzajami zdobyczy, samce są mało wartościowe jako pokarm, toteż samica pożywia się nimi tylko gdy jest naprawdę głodna.

O ile samica zjada 72 procent biomasy zwykłego świerszcza, to w przypadku samca jest to tylko 51 procent. W dodatku z tłustego świerszcza można wyssać więcej tłuszczu niż z chuderlawego pająka (ciało świerszcza zawiera 20 procent tłuszczu, podczas gdy pająka- 5 procent). Dieta złożona z samców nie dałaby samicy dosyć substancji odżywczych, by mogła złożyć jaja. Obserwowano, że samica, która wzgardziła zjedzeniem partnera w chwilę później żarłocznie rzucała się na świerszcza.

Dla pająka nie każdy posiłek wart jest wysiłku - trzeba wydatkować energię, zaryzykować uraz, poświęcić nić do krępowania ofiary i enzymy do jej trawienia. Dlatego lepiej wstrzymać się z jedzeniem byle czego - chyba, że alternatywą jest śmierć głodowa. Może to tłumaczyć, dlaczego zjadanie partnera jest stosunkowo rzadkie nawet wśród nielicznych gatunków, które to robią. PMW

PAP - Nauka w Polsce

kap