Do arachnofobii przyznaje się około 35 proc. kobiet i 20 proc. mężczyzn. Pierwszym nasuwającym się wyjaśnieniem wydaje się być to, że wykształciliśmy w sobie lęk przed pająkami, gdyż ich jad może być trujący. Jednak psycholog Georg Alpers z niemieckiego Uniwersytetu w Wuerzburgu zauważa, że jeśli ta teoria byłaby prawdziwa, brzydzilibyśmy się także pszczami czy osami.

Alpers poprosił 76 studentów, by ocenili zdjęcia pająków, pszczół, os, żuków, motyli i ciem. Mieli oni określić stopień lęku i wstrętu, który odczuwali na ich widok oraz jak bardzo są one, według nich, niebezpieczne.

Okazało się, że pająki wypadły w tym teście najgorzej. Badani stwierdzili, że są one bardziej odrażające i niebezpieczne niż inne stworzenia.

Stuart Hine, entomolog z londyńskiego Natural History Museum uważa, że lęk przed pająkami to reakcja nabyta. Wystarczy zobaczyć kogoś, kto stojąc na krześle krzyczy "Pająk!" by zarazić się strachem - wyjaśnia Hine. Korzenie tego lęku sięgają czasów zarazy, gdy ludzie myśleli, że wszystko, co wypełza spod strzechy przenosi choroby. KOC

PAP - Nauka w Polsce

tot/bsz