Brunon Hołyst urodził się 6 października 1930 roku w Rogowie k. Łodzi w rodzinie nauczycielskiej. W latach 1948-1952 studiował na Wydziale Prawa Uniwersytetu Łódzkiego.

W latach 1953-1955 był pracownikiem naukowym w Ministerstwie Sprawiedliwości. Lata 1955-1962 to okres jego pracy w charakterze redaktora odpowiedzialnego w piśmie "Problemy Kryminalistyki".

W 1962 roku uzyskał doktorat w zakresie nauk prawnych (kryminalistyka) na Uniwersytecie Warszawskim. Tematem rozprawy było kryminalistyczne podłoże pożaru. Jak sam mówi, nigdy przedtem nie widział pożaru - dopiero kiedy zajął się jego naukowym aspektem, zaczął bywać na pożarzyskach.

W 1969 roku habilitował się na Uniwersytecie Łódzkim. Od 1961 roku prowadzi działalność naukową i dydaktyczną na UŁ.

W 1974 roku został mianowany prof. nadzwyczajnym, a w 1978 profesorem zwyczajnym Uniwersytetu Łódzkiego. W latach 1974-1990 był dyrektorem Instytutu Problematyki Przestępczości w Warszawie.

"Interesowałem się zawsze atrakcyjnymi tematami, dającymi możliwość poznania czegoś nowego. Stąd moje zainteresowanie m.in. przestępczością" - mówi.

Profesora interesuje zwłaszcza tematyka przestępczości przeciwko zdrowiu i życiu. "Zawiera ona ciekawą problematykę psychologiczną - relacje dwojga ludzi: przestępcy i ofiary" - zaznacza.

Hołyst uważa, że w ciągu lat zmienił się etos przestępcy. "Dzisiaj nie ma już przestępców +etycznych+. Przed wojną, jeśli ktoś był kasiarzem, to nie parał się zabójstwem, bo to było niezgodne z jego etyką. Teraz przestępcy są +uniwersalni+, zajmują się wszystkim" - mówi.

W 1993 roku zorganizował Europejskie Podyplomowe Studium Problematyki Przestępczości przy Uniwersytecie Łódzkim. W latach 1980-1985 był wiceprzewodniczącym Komitetu Naukowego International Society for Criminology.

W latach 1973-88 działał jako zastępca przewodniczącego Polskiego Towarzystwa Kryminalistycznego, a w okresie 1980-1990 - zastępca przewodniczącego Polskiego Towarzystwa Medycyny Sądowej i Kryminologii.

W latach 1987-1990 był członkiem Komitetu Prawnego Polskiej Akademii Nauk. Od 1979 roku jest członkiem-korespondentem Canadian International Academy of Humanities and Social Science oraz Canadian Inter-American Research Institute.

Od ponad 20 lat aktywnie uczestniczy w kongresach i seminariach międzynarodowych. Jest autorem 60 książek opublikowanych w kraju i za granicą oraz 700 artykułów naukowych. Pod jego redakcją ukazało się ponad 26 prac zbiorowych.

Jak mówi, w jego w życiu jest "pięć wielkich miłości": kryminalistyka, kryminologia, wiktymologia, suicydologia i psychologia.

"Te miłości tak mną zawładnęły, że postanowiłem pogłębiać wiedzę o nich. To złożone zagadnienia, do których potrzebne są wiadomości z zakresu nauk humanistycznych, społecznych, ale i ścisłych".  

Uważa, że zdrowa kariera naukowa ma w sobie element sportu intelektualnego - człowiek chce się piąć coraz wyżej. "W nauce ten pęd nigdy się nie kończy - kiedy podejmuje się nowy temat, to jakby wspinać się na nieznane szczyty gór. Kariera naukowa jest ciężka, ale jednocześnie bardzo atrakcyjna".

Profesor kocha góry, zwiedził już m.in. Himalaje i Alpy. Jednak za najpiękniejsze uważa polskie Tatry.

W wolnym czasie lubi czytać książki biograficzne, zwłaszcza - jak sam podkreśla - "wielkich tego świata". "Interesuje mnie, w jaki sposób spożytkowali swój potencjał genetyczny do osiągnięcia sukcesu" - mówi. Ciekawi go także historia drugiej wojny światowej.

Jego żona jest lekarzem, a syn fizykiem.

PAP - Nauka w Polsce - Bogusława Szumiec-Presch

Data publikacji: 20 czerwca 2004