Wnioski oparte są na wynikach badań genetycznych, prowadzonych w Egipcie, Ugandzie i Namibii. Naukowcy dokonali analizy ponad 300 próbek krwi, pobranych od psów podwórzowych, niekiedy półdzikich, zamieszkujących afrykańskie wioski.

Podobne badania przeprowadzono na wielu, uważanych za afrykańskie, psach hodowlanych, takich jak: rodezjany, charty saluki czy psy faraona. Badano też półdzikie psy w Puerto Rico i nierasowe psy ze Stanów Zjednoczonych.

Zdaniem naukowców, afrykańskie wiejskie psy wykazują podobną genetyczną różnorodność, jak wschodnioazjatyckie. Przypominają oni, że konkurencyjna teoria głosi, iż pies został udomowiony we wschodniej Azji.

"Gatunki przejawiają skłonność do największej różnorodności genetycznej w pobliżu miejsca ich pojawienia się" - wyjaśnia współautor badań, Adam Boyko z Cornell University w Stanach Zjednoczonych.

Jak dodaje, wynika to z faktu, że w tym miejscu gatunek istnieje dłużej i dlatego ma więcej czasu na akumulację różnorodności genetycznej. Kiedy zaś gatunek rozprzestrzenia się na inny obszar, wówczas grupa "kolonizatorów" ma mniejszą pulę genów, obecną również w tej populacji, z której się wywodzi.

Zdaniem Boyko, ludzie mogli udomowić psy pochodzące od wilków zamieszkujących Afrykę. Naukowiec typuje Egipt jako jedno z możliwych miejsc.

Do przeprowadzenia badań specjalistę zainspirowali: jego brat i bratowa, którzy swój miesiąc miodowy spędzali w Afryce. Para pobrała tam próbki krwi psów podwórzowych.

Niejako przy okazji naukowcy wykazali, że tzw. "afrykańskie" rasy psów hodowlanych, takie jak: rodezjany czy psy faraona, nie mają afrykańskich korzeni. Charty perskie saluki wywodzą się z północnej Afryki lub Bliskiego Wschodu.KRX

PAP - Nauka w Polsce

krf/bsz